قصه نبود ، راه بود ، خار بود و خون

لیلی ، قصه راه پرخون می نوشت ، راه بود و لیلی می رفت ، مجنون نبود.

دنیا ولی پر از نام مجنون بود.

لیلی تنها بود ، لیلی همیشه تنهاست.

قصه نبود ، معرکه بود ، میدان بود ، بازی چوگان و گوی.

چوگان نبود : گوی بود. لیلی ، گوی میدان بود : بی چوگان. مجنون نبود.

                             *              *                *

لیلی زخم برمی داشت ، اما شمشیر را نمی دید. شمشیرزن را نیز.

حریفی نبود .لیلی تنها می باخت . زیرا که قصه ، قصه باختن بود.

مجنون کلمه بود . ناپیدا و گم. قصه عشق اما همه از مجنون بود.

مجنون نبود.

لیلی قصه اش را تنها می نوشت.

قصه که به آخر رسید مجنون پیدا شد. لیلی مجنونش را دید.

                         *                *                   *

لیلی گفت : پس قصه ،قصه من و توست.

پس مجنون تویی!

خدا گفت : قصه نیست، راز است . این راز من و توست ، برملا نمی شود، الا به مرگ . لیلی ! تو مرده ای .

                         *                   *                 *

لیلی مرده بود.

                                                                      عرفان نظرآهاری

به دنیا پا نهاده ای درست مانند کتابی باز و ساده و نانوشته باید

سرنوشت خود را رقم زنی ، خود و نه کس دیگر ، چه کسی می تواند

چنین کند ؟ چرا ؟ مجبوری سرنوشت خود را بنویسی ، خالق سرانجام

 خود باشی ، با " خود " آماده و قالب یافته بدنیا نیامده ای . همچون بذر

 زاده شده ای و می توانی همان بذر بمانی و بمیری اما میتوانی گل

 باشی و بشکفی ، می توانی درخت باشی و ببالی

                                                                " اوشو "

درون توست اگر خلوتی و انجمنی است

برون ز خویش کجا می روی جهان خالی است

                                                      " بیدل دهلوی "

تو آن امپراطوری هستی که به خواب رفته و در رویا می بیند که گداست . از خواب بیدار شو

                                                    " اوشو "

فقط یک گوشه از این جهان وجود دارد که شما می توانید در آنجا از پیشرفت  مطمئن باشید و آنجا خود شما هستید

                                                         " آلدوس هاکسلی "

               گریه هم مثل باران ضروریست

                      غصه از دل زدودن بهانه..

خسته هستم ... می خواهم بخوابم آقا... تو مرگ سبز میدانی چیست؟ هیچ کس از رنگ سبز و بوی بهار حمایت نمی کند.

ورق ها را دور بریزید ، اینجا زلزله خواهد آمد ، این جا یک شب ماه خواهد سوخت ، جوراب های ابریشمی خواهد سوخت .

در خیابان ملل ستون های عشق را با بلورهای بدل ساخته اند ،

چه فروریزنده است ایمان و چه عابر است دوستی .

سلام آقا ، سلام خانم ، من یک کودکم ، من یک فانوس تاشو  هستم  

درمن شمعی روشن کنید .... این منم که برگشته ام دایه آقا ... اسم این شهر چیست ؟

من خیس شده ام ... من خیلی خسته هستم آقا ... خواب ... تنها خواب ..........

 بخواب هلیا ، دیر است ، دود دیگر دیدگانت را آزار نمی دهد ، دیگر نگاه هیچ کس بخار پنجره ات را پاک نمی کند ، چشمان تو چه دارد که به شب بگوید ....

شب از من خالی ست هلیا ... شب از من و پروانه ها خالی ست...

یکی از کتابها رو که باز کردم یه نوشته خیلی قشنگ دیدم که البته تکه آخر یه شعر بود فکر کردم آپ خوبی میشه

رخصت ز خدا می خواست تا

تکامل ببخشد ضمیرش را

سرنوشت برگی زد و

فیاض مرد

شولایی مندرس

کومه ی منسجر

نمدی پر ذکر

از او بی او ماند

مادران اشک

کودکان محو

مردان فاتحه ای

فیاض مرد.

با اینکه قسمت انتهایی یه نوشته بود ولی کامل بود و گویا

پنهانی و

بیچارگی ام حدی نیست

چقدر دلم برای خودم تنگ شده

و برای مریم

که میان تردید ها گمش کردم

همان مریم مقدس را...

و حالا سایه ها همنشین بازمانده من اند.

دیده ای؟

خاکستر نشینی را ...

به هیچ صراطی مستقیم نبود

و عاقبت مرد

 وقتی مرد سایه هم نداشت